Verbouwingsellende van Annebel

 

 

Het was liefde op het eerste gezicht toen Annebel haar benedenwoning vond. Natuurlijk moest er hier en daar wat geklust worden, maar dat kon ze zelf. Alleen voor het weghalen van een dragende muur had ze een aannemer nodig. “De hal was 3 meter lang. En dat vond ik zonde van de ruimte, want zoveel jassen heb ik niet. Die meters kon ik beter aan de woonkamer toevoegen.” Dus had Annebel een aantal aannemers een offerte laten opmaken. Uiteindelijk koos ze voor iemand die ze viavia kende en nog goedkoop was ook. Vol vertrouwen ging ze met hem in zee. En de klus was gauw geklaard, want binnen een paar dagen was de muur vervangen door een stalen constructie en stond er een nieuwe steunpilaar.  

Foute boel...

Annebel kon haar geluk niet op. Totdat de bovenbuurvrouw van 1 hoog naar beneden stormde omdat er bij haar in de muur scheuren waren ontstaan. “Ik schrok me rot en heb meteen de aannemer gebeld. Volgens hem hoefde ik me geen zorgen te maken, hij zou het allemaal wel oplossen. Maar toen ook 2 en 3 hoog begonnen te klagen over scheuren, besefte Annebel dat het echt foute boel was. Mijn aannemer werd 'on hold' gezet, want niemand die hem nog vertrouwde. Ik was er kapot van en heb de buren meteen een bloemetje gebracht.” 

Stutpalen en geduld

Als het aan Annebel had gelegen, was alles zo snel mogelijk opgelost, zodat iedereen weer met een goed gevoel in zijn huis kon wonen. Maar de Vereniging van Beheerders wilden eerst bakkeleien over de kosten. “Het gevolg was dat ik jarenlang allerlei inspecteurs en verzekeringsmannetjes over de vloer had. Gelukkig bleek er geen instortingsgevaar, maar werd wel duidelijk dat de bewuste steunpilaar te kort was en dus niet volledig op de vloer steunde. Dat mijn woonkamer daarom een hele tijd met stutpalen werd opgeleukt, daar zat ik niet mee. Ik wilde niets liever dan dat het probleem verholpen werd.” Al met al heeft het twee jaar geduurd voordat er iets aan de woning van Annebel gebeurde. Ook de buren moesten tijdelijk verhuizen. Hun spullen werden opgeslagen in containers.  

 

Moederziel alleen

Inmiddels gaf de aannemer van Annebel geen gehoor meer. Later bleek dat hij failliet was. “Ik voelde me moederziel alleen. Er was niemand op wie ik kon terugvallen. Een rechtsbijstandsverzekering had ik niet en een advocaat kon ik niet betalen. Dus draaide ik zelf op voor de kosten. En die waren niet mis. De bovenschade was opgelopen tot zo’n €20.000. De ellende in mijn huis kostte me €10.000. Gelukkig heeft mijn WA-verzekering de kosten voor de verbouwing en verhuizing van de buren betaald.”    

Schuldgevoel en schaamte

Toch was het niet alleen de kostenpost die Annebel slapeloze nachten bezorgde. Schuldgevoel speelde ook een rol. “Die verbouwing heeft me een paar jaar van mijn leven gekost. Ik voelde me verantwoordelijk voor de ellende die ik de buren had bezorgd. Ergens schaamde ik me ook. Waarom had ik de aannemer niet beter gecheckt? Achteraf bleek dat hij geen dragende constructies mocht verwijderen en dat hij daar dus ook niet voor verzekerd was.” 

Spijt

Alsof die verbouwing Annebel nog niet genoeg kopzorgen heeft opgeleverd, is het verhaal nog niet ten einde. Onlangs hebben de bovenburen nieuwe scheuren ontdekt. Dus zullen er binnenkort weer inspecteurs bij Annebel op de stoep staan. Maar Annebel heeft goede hoop dat het goed komt en spijt van dit alles heeft ze zeker niet. “Mijn huis is er lichter en ruimer op geworden en dat is mij veel waard. Maar ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik ooit met deze man in zee ben gegaan.”